Smerfy

„Hej dzieci jeśli chcecie zobaczyć Smerfów świat…” – pierwsze słowa tej piosenki wywołują miłe wspomnienie u niejednego dwudziestolatka. Pół wieku temu małe niebieski stworki pojawiły się po raz pierwszy w komiksie belgijskiego rysownika Peyo.

Peyo (właściwie Pierre Culliford) był twórcą serii komiksów „Johan et Pirlouit”, opowiadających o przygodach królewskiego pazia i jego giermka. W odcinku opublikowanym 23 października 1958 r. zatytułowanym „Zaczarowany flet” bohaterowie spotykają na swojej drodze małe, niebieskie ludziki w białych spodenkach i czapkach. Stworki zostały nazwane przez autora zmyślonym słówkiem Schtroumpfs, które niedługo potem zostało przetłumaczone na prawie 30 języków. Smerfy, bo tak je później ochrzczono w języku polskim, zdobyły sobie ogromną popularność. Peyo postanowił poświecić im kolejne swoje komiksy i to one przyniosły mu sławę. W Polsce w latach 1990. nakładem wydawnictw NK i Egmont pojawiło się dziesięć przetłumaczonych komiksów ze Smerfami.

Pierwsze filmy z niebieskimi ludzikami pojawiły się w latach 1960., a w 1976 r. zekranizowano komiks „Zaczarowany flet”. Furorę zrobił jednak serial animowany produkowany przez znaną wytwórnię Hanna-Barbera dla telewizji NBC w latach 1981-1989. Łącznie wyprodukowano 256 odcinków kreskówki. Polskie dzieci mogły oglądać Smerfy w 1. Programie TVP od października 1987 r. Głosu rysunkowym postaciom użyczyli m.in. Wiesław Michnikowski (Papa Smerf) i Wiesław Drzewicz (Gargamel). W 1997 r. na polskim rynku fonograficznym pojawiły się „Smerfne Hity” – piosenki do których tekst napisał Jacek Cygan, w dużej części na motywach znanych przebojów.

W 2006 r. Smerfy wykorzystał UNICEF. W 20-sekundowej reklamówce zaprezentowano nalot bombowy na pogrążoną w zabawie smerfową wioskę. Na koniec pojawiły się słowa: „Nie pozwól, by wojna wpłynęła na życie naszych dzieci”. Twórcy filmu chcieli zwrócić uwagę m.in. na problem dzieci-żołnierzy występujący na całym świecie.

Smerfy tworzą egalitarną i samowystarczalną społeczność, na czele której stoi Papa Smerf (w charakterystycznym czerwonym ubraniu). Wioskę zamieszkują liczne Smerfy, pełniące określone funkcje w społeczności: m.in. Pracuś, Ważniak, Łasuch, Osiłek, Zgrywus. Wśród nich znajduje się również kobieta – Smerfetka (w późniejszych odcinkach pojawiła się także Sasetka, jedno z rezolutnych Smerfiątek). Głównym wrogiem niebieskiego ludku jest Gargamel, zły czarodziej mieszkający w zrujnowanym zamku – chce zjeść Smerfy lub przetopić je na złoto. Gargamel jest też właścicielem rudego kocura Klakiera i ciągle powtarza „Jak ja nie cierpię Smerfów!” Początkowo wioska Smerfów miała być satyrycznym obrazem społeczeństwa komunistycznego, a Gargamel symbolem kapitalizmu. Z czasem jednak zostało to zminimalizowane, pozostała natomiast pozytywna bajka, która przyciągała tysiące dzieci przed telewizory (dokładnie tak jak w jednym z fragmentów początkowej piosenki).

Autor: Tomasz Leszkowicz
Zdjęcie: bluebluejackson (domena publiczna)
Źródło: Histmag.org
Licencja: CC BY-SA 3.0

Autor publikacji

Poza internetem 10 godzin

Krakers

Redaktor naczelny "Krakersa" i administrator portalu Komiks.ovh.
Komentarze: 1Publikacje: 22Rejestracja: 17-11-2018

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *